DesistanceDutchYouthDe worsteling van Jermaine: van ganglid tot jongerencoach

De worsteling van Jermaine: van ganglid tot jongerencoach

“Mister Roks”, klinkt het na een bons op de deur van mijn werkkamer. Nog altijd ben ik onder de indruk van zijn voorkomen. De grote grijns op zijn gezicht werkt ontwapenend. We omhelzen elkaar en zijn natte, zwarte regenpak laat een klamme afdruk achter op mijn trui.

 

Jermaine, zoals ik hem in mijn proefschrift “In de h200d” (Roks, 2016) noem, is jarenlang een van de leden geweest van de Haagse Crips, een ‘gang’ uit Den Haag die zich in termen van stijl en identiteit sterk hebben laten inspireren door de beruchte ‘street gang’ uit Los Angeles. Net boven zijn trui doen de getatoeëerde letters “CRI” nog denken aan de tijd dat hij onderdeel uitmaakte van de Crips. Maar ook de cijfers ‘187’ tussen zijn kin en nek – in sommige staten in de Verenigde Staten de politiecode voor moord – vormen een verwijzing naar die periode en wel in het bijzonder naar een veroordeling die Jermaine heeft uitgezeten wegens doodslag.

 

De man die vandaag ontspannen tegenover mij zit, is in een aantal opzichten niet de dezelfde persoon die ik leerde kennen op straat in Den Haag. Sinds 2013 heeft het leven van Jermaine een wezenlijke wending genomen. Tijdens mijn veldwerk, waar hij te midden van de Crips waardering kreeg vanwege zijn reputatie en zijn criminele activiteiten, leerde ik een andere kant van hem kennen. In de persoonlijke en soms emotionele gesprekken die wij voerden, gaf Jermaine aan iets anders te willen met zijn leven. “Fuck de straat”, is iets wat hij toen bij herhaling naar voren bracht.

Tijdens mijn veldwerk, waar Jermaine te midden van de Crips waardering kreeg vanwege zijn reputatie en zijn criminele activiteiten, leerde ik een andere kant van hem kennen.

 

Desistance is de wetenschappelijke benaming voor het proces van stoppen met criminaliteit, een thema waar in studies naar criminele carrières in toenemende mate aandacht voor is. In mijn proefschrift heb ik dit onderwerp belicht door in te zoomen op het proces van desistance bij Jermaine. Vanaf eind 2012 kwam hij wekelijks langs op mijn werkkamer op de Erasmus Universiteit om concrete stappen te ondernemen om het straatleven, en de criminaliteit die daarmee gepaard ging, achter zich te laten. Jermaine vroeg om hulp bij formaliteiten rondom het aanvragen van een uitkering, de communicatie met de sociale dienst, het opstellen van een CV en het vinden van een eigen woning.

 

Door ons bijna dagelijkse contact kreeg ik zicht op de problemen die Jermaine ondervond in zijn transitie van de straat naar participatie in de formele arbeidseconomie. Als man van boven de 40 jaar heeft hij in zijn tienerjaren een diploma behaald als automonteur, maar blijft zijn reguliere werkervaring verder nagenoeg beperkt. In de loop der jaren heeft hij een lijvig strafblad opgebouwd, de nodige openstaande schulden en een sociaal netwerk met een surplus aan criminele contacten. Bovendien heeft zijn tijd als lid van de Crips een belangrijke invloed gehad op zijn omgangsvormen. De samenloop van deze aspecten maakt dat Jermaine in het aanvragen van een uitkering en het zoeken naar werk een aantal maal in de problemen verzeild dreigt te raken: zo raakt hij verwikkeld in een conflict met zijn klantmanager bij het UWV toen hij, naar zijn mening onterecht, gekort werd op zijn uitkering. Met enige regelmaat stuurde hij gefrustreerde of furieuze berichten op WhatsApp over zijn vorderingen, maar bleef hij – bewonderenswaardig genoeg – doorzetten.

 

Na het doorlopen van een werktraject in het kader van zijn uitkering, vat Jermaine het plan op om een schilderopleiding voor volwassen te volgen om daarmee zowel iets te doen aan zijn beperkte startkwalificaties, maar ook in de hoop daarmee op termijn een baan te kunnen vinden. Tijdens de intake voor de opleiding vertelt Jermaine uitgebreid over zijn criminele verleden. Hij wordt daarop uitgenodigd om een presentatie aan jongeren te geven op basis van zijn ervaringen. Jermaine speelde enkele jaren eerder, na het uitzitten van zijn zoveelste gevangenisstraf, al met het idee om op een dergelijke manier jongeren te motiveren om op het rechte pad te blijven. Vol ijver gaat hij aan de slag om op basis van zijn levensverhaal een presentatie te maken: hij stelt een uitgebreid draaiboek samen, edit filmpjes, laat zijn presentatie filmen en vraagt mij om feedback.

 

Het verhaal van Jermaine lijkt bij een breed publiek in de smaak te vallen: zowel jongeren lijken in hem een positief rolmodel (De Jong, 2016) te zien, maar ook enkele scholengemeenschappen zien de impact die Jermaine heeft op een doorgaans moeilijk te benaderen groep. Een kort voorbeeld uit een van zijn presentaties illustreert waarom dat het geval is:

 

“Toen ik net zo oud als jullie was had ik niemand die mij uitlegde hoe fucked up de straatgame was. Hoe belangrijk scholing is. Hoe belangrijk het is om aan pensioen te werken. En je pensioen begint NU waar jullie nu zitten. Ik ben fucking 44 en ik ga nu pas aan mijn pensioen werken. Ik dacht dat ik via de straat game mijn pensioen binnen zou halen. Het enige wat ik binnen heb gehaald is hoofdpijn. Ja ik ben Jermaine. So What? Who the fuck is Jermaine… Ik ben een man die geen werk heeft, een man die als een klein kind door een kind van 26 uit een uitzendbureau wordt gestuurd met een standaardsmoes dat ze me gaan bellen. Ik heb heel veel shit op mijn pad gekregen maar doordat ik geen goede basis heb, geen goede diploma’s, is het continue een gevecht met de CRIPENGEL en de CRIPDUIVEL. De engel die me behoedt om weer de straatgame op te gaan en de duivel die me steeds zegt om weer naar mijn oude patroon terug te vallen.” (27/11/2013, persoonlijk document van Jermaine)

Het is continue een gevecht met de CRIPENGEL en de CRIPDUIVEL. De engel die me behoedt om weer de straatgame op te gaan en de duivel die me steeds zegt om weer naar mijn oude patroon terug te vallen.

 

In mei 2014 blijkt dat de contacten die hij heeft opgedaan tijdens het geven van zijn presentaties zijn vruchten heeft afgeworpen: vol trots laat Jermaine weten als jongerencoach aan te slag te gaan.

 

Op de regenachtige woensdag in maart 2017 laat Jermaine weten inmiddels een andere, vergelijkbare baan te hebben gevonden. Ook geeft hij nog steeds presentaties, zoals hij ook al enkele jaren doet aan studenten tijdens het vak Criminele Carrières. Zijn rauwe, openhartige verhaal maakt op hen, maar ook nog steeds op mij, altijd veel indruk.

 

About the author: Robby Roks

When I started studying criminology at the Erasmus University in 2002, I never envisioned myself extending my stay there beyond the course of the mandatory curriculum. However, I am proud to say that I am still at the EUR. After receiving a PhD in criminology at the Erasmus University in 2016, I joined the department of criminology as an assistant professor.

Related Post

2 COMMENTS

  • Jermaine says:

    01/05/2017

    Mr Roks tight…echt goed om zelf de stappen terug te lezen die ik in de jaren heb gemaakt. Je blog motiveert nog meer mijn missie in het leven. Namelijk om zoveel youngsters van de straat te houden en te helpen diplomeren.

    Thnx voor je support
    Jermaine

    • Roks says:

      02/05/2017

      Meer dan graag gedaan J, thanks voor je reactie!

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked ( * ).

Your comment*

Your name*

Your email*

All rights reserved © 2016 |Developed by Mike Pieters | Administrator login | Contact | Sitemap